Nieuwe Netflix-documentaire ‘Cheer’
“Natuurlijk ligt, zoals bij elk documentaireproject over een sportteam, de werkelijke waarde in hoe goed ‘Cheer’ dat gezamenlijke streven verweeft met kleinere portretten van de individuen die het mogelijk maken.”
Als kind woonde ik meerdere cheerwedstrijden bij met mijn vader, keek ik fanatiek naar cheerleaderfilms en ging ik zelfs zo ver dat ik me 3 jaar achter elkaar verkleedde als cheerleader voor Halloween. Toch haalde ik de wedstrijdvloer nooit, en eigenlijk kwam ik zelfs nooit bij het cheerteam. De nieuwe Netflix-documentaire ‘Cheer’ vatte voor mij duidelijk samen waarom!
De documentaire maakt onmiddellijk een einde aan het stereotype van de “domme blondine” en volgt het 14-voudig nationaal kampioensteam van Navarro College. De opnames beginnen met een intense routine en beelden van teamleden die huilen en pijn lijden, maar toch doorgaan, waarmee wordt benadrukt hoe fysiek zwaar de sport is. De vertoonde atletiek, vermengd met circustechnieken waar sommigen alleen maar van kunnen dromen, inspireert een heel nieuw tijdperk van trucs en draaien. Plotseling lijkt twee minuten en 15 seconden om de routine van je leven neer te zetten een stuk uitdagender dan het klinkt. Met subtiele herinneringen door de serie heen die aftellen naar het “Daytona-seizoen” - de nationale wedstrijd - zien we het team steeds harder trainen. Met 40 teamleden en slechts voor de helft van hen een plek op de uiteindelijke mat, is niemand bang om zichzelf tot het uiterste te drijven. Met 3 hersenschuddingen, blaren en een bloedneus in de eerste aflevering benadrukt de serie echt de fysieke tol die deze sport eist.
De sport heeft deze tieners niet alleen fysiek, maar ook emotioneel geholpen. Velen van hen vertellen dat de sport hun leven heeft gered. In het kleine stadje Corsicana, Texas, komen velen uit moeilijke omstandigheden en staat Monica Aldama, hoewel ze een competitieve coach is, voor hen als rolmodel. Ze is een van de weinige vrouwelijke coaches aan de top van de cheerleaderscene, met een scherp oog voor detail en een sterke uitstraling van klasse. Ze benadrukt: “we doen het steeds opnieuw totdat het goed is, en daarna doen we het steeds opnieuw totdat we het niet meer fout kunnen doen.”
De documentaire eindigt met de band die een cheerteam heeft, van het vertrouwen dat je wordt opgevangen na een sprong tot de brede acceptatie van elkaar als mens; “als de chemie binnen het team er niet is, en het vertrouwen en de band ontbreken, dan valt alles uit elkaar.” De documentaire brengt de teamgeest en de individuele worstelingen van tieners die zich jarenlang hebben gewijd aan een wedstrijd die iets meer dan 2 minuten duurt, perfect in balans.
De documentaire is nu te streamen op Netflix en ik raad hem ten zeerste aan voor zowel cheerleaders als niet-cheerleaders, vooral voor iedereen die dol is op een goede bingewatch!
Romy jan. 2020©
